Karczmy na zamarzniętym Bałtyku budowano głównie podczas Małej Epoki Lodowej, gdy zimy były wyjątkowo surowe, a morze skuwało lód na tygodnie lub miesiące.
Okres historyczny
Najintensywniejsze zlodzenia Bałtyku przypadały na lata 1650–1850, z pierwszymi wzmiankami o karczmach już w XIV wieku (np. kroniki z 1323 r.). Karczmy stawiano przede wszystkim w XVI–XVIII wieku, korzystając z map jak Carta Marina Olausa Magnusa z 1539 r., która pokazuje ich lokalizacje.
Lokalizacja i budowa
Nie budowano ich na środku morza, lecz na przybrzeżnym, stabilnym lodzie – od Meklemburgii po Zatokę Ryską, blisko szlaków z Polski do Szwecji czy Gdańska. Konstrukcje z drewna i lodu musiały wytrzymać ciężar gości, sanek i handlu; pełniły rolę schronień dla podróżnych.
